U heeft nieuwe DNA matches!

Zij die reeds in een commerciële DNA databank geregistreerd staan kennen de opflakkering in hoofd en hart wanneer een mail met zulk onderwerp je postvak instroomt. Tot op heden was ik zulke automatisch gegeneerde update-mails altijd voor omdat ik regelmatig rechtstreeks in de lijst van matches ging kijken.

Ik verwachtte dus geen echt grote verrassingen toen mijn gsm me liet weten dat er nieuwe matches waren bijgekomen. Ik scrolde in het bericht naar beneden en zag opeens 191 cM onder een onbekende naam staan. 191 cM? Dat is meer dan die match van 104 cM waar ik de afgelopen 3 jaren een heuse stamboom wist rond te bouwen.

Ik log in en ga naar het overzicht van mijn matches. Ja, hij staat er tussen. Meteen ga ik na of ik deze match deel met mijn drielingsbroer, halfbroers en halfzus. Yep, hij matcht ook met hen, zelfs meer dan met mij. In click op het profiel en zie een kleine stamboom staan. Ik zie hem en een vermelding van ouders als grootouders langs zijn moederskant. De voor- en achternaam van de grootvader trekken mijn aandacht. Ik denk na en bedenk me dat ik die ergens al eerder ben tegengekomen.

Ik ga naar de stamboom van mijn vorige grootste match en probeer te achterhalen of de grootvader van mijn nieuwe match er in voorkomt. Fuck! De namen en hun echtgenotes komen overeen.

Twee bomen die elkaar kruisen. Het hart gaat een versnelling hoger. Ik besef dat door het raakpunt als grote in DNA match de schatkaart naar mijn onbekende biologische vader aanzienlijk kleiner is geworden. Is er dan eindelijk land in zicht? Zou in die familie mijn oorsprong dan echt liggen?

Groet,
Steph

12112236_994994877208503_4672561897852604077_n.jpg

 

Familie gevonden! (with a twist)

Niets had me kunnen doen vermoeden dat een DNA match langs moederszijde me nieuwe familie opleveren zou. Ik neem je even mee naar augustus 2018. Ik kreeg een mail van de DNA databank My Heritage om aan te kondigen dat nieuwe DNA matches me te beurt waren gevallen. Los van de aankondiging zie je in zulke mails ook meteen de namen van die nieuwe verwanten evenals hoeveel DNA je precies gemeenschappelijk hebt. Met mijn nieuwe match deelde ik 272,6‎ cM.

Voor diegenen die nog niet zoveel van DNA of cM weten: matches van die aard geven reden om lichtjes enthousiast door de living te beginnen lopen. Als een donorkind soortgelijke match ontvangt, dan betekent dit meestal dat de onbekende vader heel dicht vertoeft en het een kwestie van dagen is voor er een naam of gezicht opgeplakt kan worden.

Het spreekt voor zich dat mijn hart hier sneller van begon te kloppen. Ik ging naar mijn lijst van matches kijken, en ja hoor, daar stond ie op de 2eplaats onder de match met mijn zus. En toen nam de ratio het over. Een DNA match kan namelijk niet enkel aan vaderszijde vallen, het kan ook aan moederskant zitten. Omdat mijn zus en ik een andere biologische vader hebben kan ik makkelijk mijn matches filteren: diegenen die ik met haar deel liggen langs moederszijde. Hetgeen overblijft zijn de kruimels die me de weg naar mijn onbekende vader leiden.

Ik filterde de matches en zag dat ik hem mijn zus deelde. Van enthousiast ging ik naar iets minder enthousiast, maar ik was wel nieuwsgierig want ik herkende die persoon niet meteen. Ik dacht aan 1 van mijn neefjes die ik al jaren niet meer had gezien en besloot hem via de site een berichtje te sturen.

Hij antwoordde niet. Een maand later stuurde ik hem nog een berichtje. Wederom bleef het stil aan de andere kant van het scherm. Omdat My Heritage een ietwat onhandige message- tool heeft, gokte ik op het vermoeden dat hij mogelijks mijn berichtjes nog niet had gezien. Eind oktober deed ik een laatste poging. In dat berichtje vermeldde ik de naam van mijn moeder.

21 december 2018 ontving ik een mailtje. Het was de jongeman. Hij had inderdaad mijn berichtjes nog niet gelezen. Hij vertelde dat onze match geen toeval kon zijn. Zijn moeder was namelijk een buitenechtelijk kind wiens echte afkomst lang een geheim en zelfs een heus taboe was. Na wat heen en weer gemail stelden we vast wie uit mijn familie haar biologische vader moet zijn geweest. Moet zijn geweest, want haar biologische vader is ondertussen overleden.

Ik geef toe dat het even raar deed om een familiegeheim te ontdekken omdat je zoiets niet verwacht, maar het gewicht van dat geheim op de dochter doet me meer. Zij heeft namelijk geen schuld noch bijdrage aan het gegeven dat haar leven op één of andere manier toch heeft getekend. Ik heb haar zoon voorgesteld dat indien ze vragen had of met ons in contact wou treden, dat dit kon en mocht. Uiteraard op haar tempo en aangeven.

En toen kwam ons eerste telefoongesprekje. Ik hoorde dat ze zenuwachtig was. Ik zei: “ Voor we elkaar beter leren kennen, wil ik je laten weten dat hoe onverwacht je ook in ons leven kwam: je bent meer dan welkom. Je bent de dochter van en zo zal ik je altijd beschouwen ookal heb je die erkenning nooit gekregen. Ik kan het verleden niet rechtzetten of de fouten van een ander herstellen, maar ik beloof je vanaf dit heden het juiste te doen. Jou vinden is hoe dan ook winst en ik ben heel benieuwd om je te ontmoeten mocht je dat willen.”

Gisteren was het zover. Mijn zus en ik reden naar haar huis toe. Ze deed de voordeur open. Meteen volgde een eerste knuffel en warme begroeting. Maar er was ook instant herkenning: ze lijkt echt wel op hem evenals op van één van onze tantes.

Zelf had ze geen enkele foto van haar vader. Ondertussen heb ik haar een lading bezorgd en hoop ik dat we haar helpen kunnen in het beantwoorden van een aantal vragen waar ze mee worstelt. Het doet vreemd om aan de andere kant van de wand te staan, doch dan ook weer helemaal niet omdat je als geen ander weet hoe is om in een schaduw te moeten leven.

De eerste bubbels voor het nieuwe jaar werden met èn op haar geklonken. Dat het licht, voorspoed, herstel en nog meer ontdekkingen, of herontdekkening, teweeg mag brengen. Ik ben alvast klaar voor 2019. Bring it on, baby.

Groet,
Steph

3188260349_7243dd3c6e_b.jpg