U heeft nieuwe DNA matches!

Zij die reeds in een commerciële DNA databank geregistreerd staan kennen de opflakkering in hoofd en hart wanneer een mail met zulk onderwerp je postvak instroomt. Tot op heden was ik zulke automatisch gegeneerde update-mails altijd voor omdat ik regelmatig rechtstreeks in de lijst van matches ging kijken.

Ik verwachtte dus geen echt grote verrassingen toen mijn gsm me liet weten dat er nieuwe matches waren bijgekomen. Ik scrolde in het bericht naar beneden en zag opeens 191 cM onder een onbekende naam staan. 191 cM? Dat is meer dan die match van 104 cM waar ik de afgelopen 3 jaren een heuse stamboom wist rond te bouwen.

Ik log in en ga naar het overzicht van mijn matches. Ja, hij staat er tussen. Meteen ga ik na of ik deze match deel met mijn drielingsbroer, halfbroers en halfzus. Yep, hij matcht ook met hen, zelfs meer dan met mij. In click op het profiel en zie een kleine stamboom staan. Ik zie hem en een vermelding van ouders als grootouders langs zijn moederskant. De voor- en achternaam van de grootvader trekken mijn aandacht. Ik denk na en bedenk me dat ik die ergens al eerder ben tegengekomen.

Ik ga naar de stamboom van mijn vorige grootste match en probeer te achterhalen of de grootvader van mijn nieuwe match er in voorkomt. Fuck! De namen en hun echtgenotes komen overeen.

Twee bomen die elkaar kruisen. Het hart gaat een versnelling hoger. Ik besef dat door het raakpunt als grote in DNA match de schatkaart naar mijn onbekende biologische vader aanzienlijk kleiner is geworden. Is er dan eindelijk land in zicht? Zou in die familie mijn oorsprong dan echt liggen?

Groet,
Steph

12112236_994994877208503_4672561897852604077_n.jpg

 

De dag na de ontmoeting met mijn halfbroer (insert dramatic music here)

Gisteren rond deze tijd verschenen de eerste kriebels in de buik. Ik denk dat ik drie keer van outfit ben veranderd om dan terug te eindigen met hetgeen ik als eerste keuze had klaargelegd. En dan hop, de fiets op naar de afgesproken locatie in Antwerpen. De weergoden waren me iets minder goed gezind dan ik had gehoopt, dus in volle regen-plunje en met een grote bezorgdheid over mijn haar en make-up stelde ik mezelf uiteindelijk gerust dat ze de wilde look eventueel ook zouden kunnen appreciëren.

Ik zeg ‘ze’ want zijn zus kwam ook mee. Yep, hij heeft een zus waarvan ik nu nog niet weet of ze ook mijn (half)zus is. Vrijdag had ze me al wat privé WhatsApps-jes gestuurd waarin ze meedeelde dat ze best toch ook wel nieuwsgierig was: naar mij als persoon en het waarom onze levens elkaar kruisen. Ze kondigde aan dat zij en haar broer best wel verschillend waren: zij is eerder een spring in t’ veld, extravert, eentje dat eerder doet en dan pas denkt. Haar broer is eerder gereserveerd, een observator, afwachtend maar ook iemand met een warm hart.

Ik was iets vroeger in het caféetje dan gepland. Het liet me toe om de haren toch wat beter in plooi te krijgen en een tafeltje te kiezen waar we het meest op ons gemak zouden zitten. Strategisch had ik me richting voordeur gezet zodat ik ze kon zien binnenkomen. In afwachting van hun komst, sloeg ik ter afleiding mijn pc open. Ik betrapte mezelf dat ik toch wel wat zenuwachtig begon te worden. Mijn fellow Donor Detectives stuurden nog snel een berichtje dat ik niet mocht vergeten ervan te genieten.

FullSizeRender.jpg

De deur ging open. Ik herkende hen en liep ze tegemoet. Hoe begroet je mensen die je nooit gekend maar waarvan DNA-testing uitwijst dat je aan elkaar verwant bent? Ik liet mijn gevoel spreken en gaf zijn zus een grote knuffel en de traditionele 3 kennismakingszoenen. Haar broer kreeg enkel de drie zoenen (ik  ben niet zo voor het knuffelen van vreemde mannen 🙃).

Soit. Ik begeleidde hen naar tafeltje en stelde voor dat ze over mij gingen zitten zodat we elkaar goed konden bestuderen. Ze waren openhartig: over zichzelf, over het leven dat ze tot op heden had gekend, hun jeugd en de relatie met hun ouders. Zijn zus nam vooral het woord, maar dat was helemaal niet erg. Beiden hebben ze een cynisch gevoel voor humor dat ik wel smaken kan en voor een stukje ook herken.

Wat me meteen opviel toen hij woord nam, is dat hij echt wel trekken van mijn broer heeft. Ikzelf heb nooit gevonden dat ik fysiek op hem lijk. Misschien het voorhoofd en de aanleg voor moedervlekken, maar voor de rest vind ik niet dat je aan ons ziet dat we volle siblings zijn. Ook in de foto’s van vroeger zie ik haast geen gelijkenissen tussen ons: hij was blond met blauw/groene ogen, ik had bruin haar en bruine ogen. Wat wel keer op keer vreemd doet is dat in bepaalde foto’s mijn zoon hard op mijn broer wegheeft. Soms zijn de gelijkenissen zo treffend dat het lijkt alsof iemand zich Photoshop-gewijs heeft uitgeleefd.

Maar terug naar het caféetje in Antwerpen. Zijn lichaamspostuur deed me aan die van mijn broer denken maar ook zijn lichaamstaal evenals de kleine bewegingen die hij met zijn handen maakte als hij aan het woord was, verrasten me. Mijn broer kan in conversaties zijn bovenlichaam en schouders ook naar achter trekken. Raar om een kenmerk waarvan ik dacht dat deze aan één iemand eigen was bij een ander op te merken. Ik hoop van harte dat we ooit allemaal eens een keertje samen kunnen afspreken om te nagaan of het klopt wat ik zie en het niet louter een projectie van me is.

Zijn zus had een resem foto’s mee: van hun ouders, grootouders en van toen ze klein waren. Ze vertelde dat ze de afgelopen week was beginnen graven in documenten en haar licht had opgestoken bij mensen die mogelijks meer konden vertellen. Zo wist ze dat hun ouders moeite hebben gehad om zwanger te worden. Na een aantal miskramen kregen ze met ‘een beetje hulp’ hun eerste kind: een zoon. Wat die hulp was had ze niet kunnen achterhalen. Haar moeder is namelijk al op leeftijd en haalt fictie en realiteit soms door elkaar. Nooit is er bij hen thuis gesproken over een specialist noch over een behandeling met donormateriaal. 2 jaar na de geboorte van haar broer werd haar moeder natuurlijk zwanger van haar. Zij werd omschreven als het mirakel kind, eentje dat er zogezegd nooit had kunnen komen zonder hulp.

Broer en zus lijken fysiek niet echt op elkaar. Het verschil in uiterlijk heeft hun jeugd wel gekenmerkt. Zo passeerde de zin ‘jij moet er eentje van de facteur zijn’ ook bij hen regelmatig de revue.

Hun vader is ondertussen overleden, aan hem kunnen ze dus niets meer vragen. De zus heeft de afgelopen week contact opgenomen de vroegere beste vrienden van haar vader. Eén van hen had wel iets bijzonders te vertellen. Haar vader zou voor een bevriende fertiliteitsarts in de jaren zeventig sperma hebben gedoneerd. Het niet dezelfde arts als diegene die mij, mijn broer en zus verwekt heeft, doch situeert deze arts zich ook in het Brusselse. Sperma werd in die tijd al ingevroren en door artsen onderling uitgewisseld. Ik ben momenteel naarstig op zoek naar een of dè link tussen hen beiden.

In afwachting van dit alles blijft natuurlijk de vraag hoe het precies komt dat we aan gelinkt werden. Samen denken we dat er 2 opties mogelijk zijn: ofwel werd mijn halfbroer ook verwekt met donormateriaal zonder dat dit hem ooit werd meegedeeld, ofwel is hun vader mijn biologische vader.

Two-Roads.jpg

Tapdansend tussen die twee opties, hebben we gisteren getracht het antwoord te kunnen afleiden in hetgeen we vandaag de dag al weten èn wat werd afgetoetst bij onze dierbaren. Zo denkt de halfzus en haar fanbase dat mijn onderkin als lippen d’office het familiekenmerk is dat ik van haar vader heb overgeërfd. Aan andere kant heb je het verhaal van de broer die zich altijd als een vreemde eend in het nest heeft gevoeld. Het kwartje kan nog steeds aan beide kanten vallen. Kwestie van de spanning erin te houden. I always liked suspense thrillers, dus waarom dit ook niet toepassen op het leven?

De zus heeft zelf nog geen DNA-test gedaan. Haar broer heeft ondertussen wel voor haar een test gekocht. Mocht hij dat niet gedaan hebben, dan stak er eentje in mijn rugzak klaar om aan haar te geven. Binnenkort zal ze haar wangen schrapen en de stalen richting de DNA-databank opsturen in de hoop dat haar DNA een antwoord bieden kan op vragen die reeds lang sluimeren.

Needless to say dat ik benieuwd ben, maar vooral blij om aan de andere kant van de wand twee lieve als fijne mensen te mogen ontmoeten. En dat ongeacht hoe dit verhaal verder verlopen zal, ik alvast vind dat meer dan enkel wat DNA ons met elkaar verbindt.

Groet,
Steph

(Ik wou in mijn voetnoot even de schoonvader van de halbroer bijzonder bedanken dat hij wegens fascinatie en interesse voor genealogie gans zijn familie voorzag van een DNA-test. Dit deed hij om zijn stamboom accurater en voller te krijgen. Ondertussen is die familie wild enthousiast over de match en de wending die ook hun boom wat meer swung geven zal.)

ThankYouTree.jpg

Ik heb een halfbroer (en ga hem vandaag voor het eerst ontmoeten)

Ik heb het zo lang dicht bij mij gehouden dat het vreemd doet om dit eindelijk te delen. Ik was er nog niet aan toe en ergens ben ik dat nog steeds niet doch hoop ik dat door gedachten en gevoelens neer te schrijven ik mezelf dit geweldig nieuws eindelijk echt gunnen en aanvaarden kan.

Ik heb namelijk een eerste halfbroer gevonden. Ik kan het nog steeds niet geloven. Benieuwd maar ook wat bang voor het vervolg omdat ik nu nog niet inschatten kan wat het brengen zal. Zal ik anders even beginnen bij het begin?

Ik herinner me de avond alsof het gisteren was. Het was een zondagavond in november en zoals bijna alle zondagavonden zat ik op de bank met de laptop op de schoot. De TV stond op. Manlief had nog even vrij spel in keuze van het tv-programma waar we de dag mee afsluiten zouden. Ik surfte nog snel langs alle sites waar mijn DNA-profiel opgeslagen staat. Naast mijn eigen profiel, beheer ik ook wat DNA-profielen van anderen. Als ik mijn matches check, check ik ook meteen die van de anderen.

De aanblik van mijn DNA matches-pagina is al 2 jaar ongeveer hetzelfde: vanboven staat mijn zus te blinken. Die zus die haar profielfoto verticaal oplaadde zodat ik het hoofd keer op keer schuin dien te draaien.

Met een half oog op de TV refreshte ik de DNA matches-pagina. De pagina laadde opnieuw op. In mijn ooghoeken zag ik dat de lijst er anders uitzag. Ik keek wat gerichter. Bovenaan stond er een naam die ik niet kende. Even veronderstelde ik dat ik niet naar mijn eigen DNA-profiel aan het kijken was en dat ik zo meteen iemand anders een berichtje van een vette match mocht sturen.

Ik keek naar het aantal gemeenschappelijk DNA en geschatte verwantschap. Ik las 1.783,8‎ cM. Dan las ik de woorden ‘oom, neef of halfbroer’. Ik keek bovenaan de pagina en zag mijn naam staan. Mijn brein viel even stil.

giphy.gif

Ik draaide me naar links en zei tegen mijn man: ‘ik denk dat ik een match met een halfbroer heb’. Zijn brein sloot nu even kort en de ogen gingen wijd open. ‘Hoe, je hebt een match met een halfbroer?’ hoor ik hem mijn gedachten uitspreken. Een gevoel van gereserveerdheid overmeestert me. Het lijf en hart geven teken dat ze nog niet goed weten hoe te reageren.

Deze situatie is geheel nieuw voor me. En ookal zie ik dit regelmatig bij anderen van ver of dichtbij gebeuren, de tsunami van gevoelens bleef uit als een strand dat werd geëvacueerd waar de vloedgolf nooit aan land zou komen.

De andere Donor Detectives gingen wel meteen wild en voor ik deftig zijn naam had kunnen googlen kreeg ik een landing aan potentiële visualisaties van de halfbroer. Maar je weet pas zeker als iemand die iemand is als je rechtstreeks contact kan leggen.

Ik gaf hem een week om te zien dat we met elkaar gematched waren en hij zelf contact zou zoeken. Een contactname van zijn kant bleef uit. Ik  vermoedde dat dat lag aan ofwel het nog niet opgemerkt te hebben of nog niet correct kunnen inschatten dat we effectief half aan elkaar verwant waren.

Ik stuurde hem via de site een bericht en wachtte. Ondertussen zat ik met een klein bastion aan wachtende supporters. Helaas kwam er geen bericht van hem en ik verweet het (weer) aan de onhandige message-tool van My Heritage. Ik dacht hem op Facebook gevonden te hebben en probeerde het langs die weg. Alvorens hem een bericht te sturen verzond ik hem een vriendschapsverzoek, zo wist ik zeker dat hij dit zou zien.

Hij liet me drie dagen wachten, maar ik had geen haast. Als ik één ding in mijn zoektocht heb geleerd is dat geduld een trouwe metgezel is. Ik zat net helemaal alleen in Nederland op een hotelkamer toen hij mij een eerste berichtje stuurde. Hij bleek Franstalig te zijn. Ikke: ‘merde, tijd om mijn beste google translate boven te halen’. Na wat voorzichtig heen- en weer te appen, vroeg ik hem of hij misschien voor een ontmoeting openstond.

Hij weet ondertussen van mij dat ik een donorkind ben. Ik weet momenteel niet of hij er ook eentje is (mogelijks weet hij het zelf nog niet) oftewel is hij het juridische als biologische kind van de man waar ik (ook) van afstam. Ingewikkeld, niet?

Vorige maandag includeerde hij me in het Whatsapp-groepje met zijn zus en neef. Een groepje dat werd opgericht omdat we elkaar vandaag voor het eerst gaan ontmoeten. De zenuwen zijn inmiddels ook komen bovendrijven. Ik ben reuzebenieuwd doch ben ik me er ook van bewust dat deze ontmoeting onvermijdelijk levens veranderen zal.

broad-jump1.jpg

Met een open geest als hart spring ik onbekende in. Evenwel kan ik niet ontkennen dat een dubbel gevoel een schaduwzijde kenmerkt. Ofwel stopt mijn zoektocht omdat ik heb gevonden maar evenzeer kan een jongen, een zus en neef ontdekken dat de realiteit anders is dan ze werd voorgeschoteld.

Groet,
Steph

 

Ben jij soms mijn vader?

Met de nodige kriebels in de buik verzond ik onderstaande mail naar mailadressen die ik op het internet wist te vergaren van oud-studenten die aan de VUB hebben gestudeerd. Het is de eerste en grootste potentiële vijver waar de arts het zaad ging ronselen en ik nu aan de kant een vislijn heb uitgehangen in de hoop mijn vader te vinden.

Steph.png

Beste,

Mijn naam is Stephanie, ik ben 38 jaar oud en een donorkind.

Ik werd verwekt in 1978 in de privé-praktijk van professor Robert Schoysman, die naast fertiliteitsarts ook les gaf aan verschillende studierichtingen op het grondgebied van de VUB. Ik ben op zoek naar de man die ooit aan hem zijn zaad afstond; mijn biologische vader. Het adres van de privé-praktijk was in Sint-Agatha-Berchem, mb. in de René Comhairelaan 69.

Mocht u uzelf herkennen in de bijgevoegde foto’s, of heeft u iemand tijdens uw studententijd (studenten of proffen) gekend aan wie ik u doe herinneren, gelieve dan contact met me op te nemen.

Mijn intenties zijn puur en oprecht. Ik wil geen levens verstoren, ik wil gewoon weten waar ik vandaan kom. Ik wil me eindelijk kunnen weerspiegelen in de man waar ik van afstam en niet langer te moeten rondlopen met een onbeantwoorde fundamentele vraag. En misschien is hij ook nieuwsgierig naar mij, één van zijn biologische dochters.

Alvast dank om mijn verzoek in overweging te nemen. Mocht u niet mijn biologische vader zijn, maar ooit zelf gedoneerd hebben, weet dat mogelijk ook uw donorkind naar u op zoek is. U kan tegenwoordig uzelf vindbaar maken via registratie in internationale DNA-databanken. Wil u hierover graag meer informatie, dan bezorg ik u dat graag.

Met vriendelijke groet,
Steph

————————————

Cher,

Mon nom est Stéphanie, j’ai 38 ans et je suis un enfant de donneur.

J’ai été conçu en 1978 dans la pratique privée du professeur Robert Schoysman, outre un médecin de fertilité, également un professeur à VUB. Je cherche l’homme qui lui a donné son sperme : mon père biologique. L’adresse de la pratique privée était Avenue René Comhaire 69 à Berchem-Sainte-Agathe.

Si vous vous reconnaissez dans les photos ci-jointes, ou vous avez connu quelqu’un pendant votre temps d’étude – étudiants ou professeurs – qui me ressemble, je vous demande de me contacter.

Mes intentions sont pures et sincères. Je ne veux pas perturber des vies, je veux juste savoir d’où je viens. Je veux pouvoir enfin me pouvoir réflecter dans mon père biologique et avoir une réponse sur une question fondamentale. Et peut-être qu’il est également curieux à propos de moi, une de ses filles biologiques.

Merci en avances de considérer ma question. Si vous n’êtes pas mon biologique père, mais vous avez aussi donner du sperme, savez que peut-être que votre enfant est en la recherche de vous. Aujourd’hui vous pouvez être trouvable si vous vous s’inscrit dans un bank ADN internationale. Si vous souhaitez plus d’information, vous pouvez me aussi contacter.

Cordialement,
Steph

schoysman.pngPraktijk_Schoysman.png

De sleutel zit in mijn (ons) DNA

Gestaag maar zeker verloopt de zoektocht naar mijn voorlopig nog onbekende biologische vader. Ondertussen kan ik met zekerheid zeggen dat de fertiliteitsarts en diens kompanen er alles aan hebben gedaan om de dossiers evenals het register te vernietigen. ‘Vuurtje stook’ is nu eenmaal een vaak gebruikte tactiek om informatie te doen verdwijnen. In mijn hoofd zie ik de vrouw van de fertiliteitsarts ergens vanachter in een tuin staan. In de ene hand wat benzine en in de andere een glas champagne. Nostalgisch blikt ze terug op een lang vervlogen tijd, het imperium der onbeantwoorde verlangens dat ze samen opgebouwd hadden en de macht die hen naar een hogere status in het leven had gebracht.

Overtuigd dat hun levenswerk een daad van goedbetaalde barmachtigheid was geweest, zat er enkel nog één ding op: elk spoor in as te laten opgaan. En terwijl het vuur de talrijke A4tjes deed verschrompelen, kwam er een rust over haar heen. Nooit zou iemand kunnen achterhalen hoe en wie hun winkeltje draaiende had gehouden…

Nu 38 jaar later, laat ik niemand me meer opleggen wat ik wel of niet over mezelf mag weten. En hoe onmogelijk anderen het voor me wensten te maken, ze vergaten dat ikzelf de sleutel in de hand heb: mijn DNA. De helft komt van mijn vader. Maar ik deel het niet alleen met hem, ik deel ze ook met eenieder die met hem verwant is: grootouders, neven, nichten, nonkels, tantes, broers, zussen, kinderen en kleinkinderen.

dna-connect.png

Dit is dan ook de voornaamste reden waarom ik me ondertussen bij de 3 grootste DNA-databanken ter wereld heb ingeschreven: Family Tree DNA, Ancestry en 23andme. Ongeveer 5 000 000 miljoen mensen zitten verspreid over deze banken. Ze symboliseren evenveel kansen om hem of andere familieleden te vinden. Het geweldige aan deze banken is dat ongeacht het motief van inschrijving, elke geregistreerde met zijn of haar stamboom bezig is. Alle sites bieden handige tools aan om je boom digitaal samen te stellen of verder uit te bouwen, al dan niet gekoppeld aan bestaande bevolkingsarchieven.

Eens er een match uit voortkomt, kan je in wezen aan de slag. Niet alleen maakt de DNA-testing de graad van verwantschap met iemand kenbaar (1ste graad is ouder of kind, 2e graad is halfje/tante/nonkel, 3e graad is grootouder/neef/nicht), het staat ook toe om effectief met die persoon in contact te komen. Je kan het als een soort van facebook beschouwen maar dan voor DNA-profielen.

Bijkomend: elke DNA-database verwittigt en biedt de mogelijkheid om bomen die dezelfde personen bevatten aan elkaar te koppelen. Stel, ik heb een naam en geboortedatum van een persoon. Indien deze gegevens ook in andere bomen voorkomen, krijg ik een verwittiging en kan ik zelfs informatie uit die boom naar mijn eigen boom overhevelen. Een tweetal maanden geleden deed ik samen met andere donorkinderen een DNA-test en ben ik – samen met hen – in blijde verwachting van de matches die het me (ons) gaat opleveren.

Schermafbeelding 2017-01-23 om 23.20.03.png

Voor de mensen die graag willen helpen in de zoektocht: overweeg een registratie in een DNA-databank. Niet alleen kan je zelf aan de slag met het maken van je eigen stamboom, jouw DNA bevat mogelijks een belangrijke kruimel of short cut naar fundamentele antwoorden voor iemand aan de andere kant van het scherm. Je vader, moeder, nonkel, tante, broer, zus, grootvader, grootmoeder, kinderen of zelfs kleinkinderen kunnen ooit afstand gedaan hebben ei/zaadcellen en embryo’s. Ookal ben je niet meteen rechtstreeks verwant, je bent iemands gemist familielid.

Groet,
Steph

De prijzen die vermeld zijn omvatten een test, shipping en toegang tot de basistools. Elke databank lanceert jaarlijks prijskortingen (vooral rond 25 april internationale DNA-dag, vaderdag en Black Friday). Kijk zeker ook couponwebsites na: die kunnen je ook kortingen opleveren.