Blank space

Het nieuws dat ze geen contact met me wensen heeft er hard ingehakt. Ik nam afstand en tijd om wonden te verzorgen. Ik schreef hen nog één laatste bericht.

Dag XX,

Het is even geleden dat ik je mailtje heb binnengekregen. Ik heb nog niet gereageerd want toen mijn leven na je mailtje even stil viel, kwam het hele land door de COVID-19 epidemie tot stilstand. Ik werk in een cruciale sector en het was alle hens aan dek om onze medewerkers (verder) te helpen. De sluiting van de scholen deed de werk/gezin/vrije tijd-balans ook wat wankelen.

Nu structuur wat is terug gekeerd, neem ik het klavier nog een keertje ter hand om je te schrijven. Je mail deed me verdriet, niet zozeer omdat je geen contact wil (daar kan ik jou of een ander niet toe verplichten) maar omdat je mijn vraag niet harder had kunnen afketsen.

Ik ben niet op zoek naar contact, ik ben enkel op zoek naar een mogelijkheid om een fundamentele vraag over mezelf eindelijk te kunnen beantwoorden. Het is een vraag die me nu al 16 jaar bezig houdt, misschien in mijn onderbewustzijn nog langer. Het tekende me omdat ik niet weet wie ik ben daar ik niet weet waar ik echt vandaan kom. Daarnaast beïnvloedde het gegeven familiale relaties, maar ook andere banden bleven niet onaangetast.

Mijn leven staat los van het jouwe en omgekeerd, doch bevind ik me op een kruispunt met jouw familie. Ik vraag niet om paden naast elkaar te laten lopen, maar gewoon om te willen helpen zodat ik (weer) verder kan. Mijn onderzoek doet me ondertussen vermoeden – maar 100% zeker ben ik niet – dat je oom of je grootvader mogelijks mijn biologisch vader zou kunnen zijn. Ik denk eerder je oom gezien de leeftijd en het gegeven dat hij in Brussel studeerde toen ik verwekt werd.

Ik kan er zelf niet aandoen dat ik mijn afkomst niet ken, daar ben ik namelijk niet verantwoordelijk voor. Diegenen die hier wel een aandeel in hadden zijn ondertussen overleden. Ik zou niet liever willen dat je oom of grootvader nog leefden, dan kon ik hen mijn vraag rechtstreeks voorleggen. Maar dat gaat niet (meer), hoe hard ik altijd heb verlangd mijn biologische vader in levende lijve te kunnen ontmoeten.

De kern van mijn vraag naar jou (of jullie toe) is een vraag van empathie en wat bereidwilligheid. Ik hoef niets van jullie (geen geld, geen elkaar moeten leren kennen of andere zaken). Ik ben ook bereid om de DNA-test te betalen. De uitslag van zo een test is op geen enkele manier bindend: niet op juridisch maar ook niet op emotioneel vlak. Zijn we niet aan elkaar verwant, dan weet ik dat dat de antwoorden ergens anders moeten liggen. Of als je weet hebt dat je oom kinderen had, dan kan ik hen hierover bevragen. Voor zover ik weet had hij er geen.

De afgelopen jaren heb ik mijn zoektocht redelijk publiekelijk gedeeld. No worries: ik ben altijd zeer discreet als ik iets neerpen of een interview geef. De afgelopen blogs gaan over de ontwikkelingen van vorige maand. Misschien krijg je dan een beter beeld over mezelf en intenties. I really mean no harm.

Met vriendelijke groet,
Steph
78cd5fcb54acb0455d7f8da63a67264d

Contact

Geen van beide zussen geeft blijk mijn bericht te hebben gelezen. Het leesballetje op facebook blijft leeg en ook het vriendschapsverzoek onbeantwoord. Ik zoek verder naar mogelijkheden om hen rechtstreeks te kunnen bereiken. Van één van hen vind ik een hotmailadres. Zou het nog werken? Ik heb niets te verliezen en stuur het facebookbericht door. Ik steek er ook wat foto’s bij zodat ze zien kan dat ik en mijn kinderen echt zijn. En weer wacht ik.

Schermafbeelding 2020-04-25 om 12.37.28.png

Het wachten geeft me tijd. Tijd om na te denken en contact proberen te zoeken met andere mensen uit de familie. Een vermoedelijke achternicht vindt het alvast geweldig dat een onverwachte appel uit de stamboom gevallen is. We bellen en ik vertel haar al een deel van mijn verhaal maar ook de verschillende redenen waarom ik net denk dat mijn oorsprong in haar familie zou liggen. Ze vindt het allemaal spannend en stelt voor dat we elkaar ooit in het echt begroeten. De gemoedelijkheid van ons gesprek verwarmt mijn hart.

Ik laat haar weten wie uit haar boom mogelijks mijn biologische vader is. Wanneer ik vertel dat hij een aantal jaren geleden gestorven is schrikt ze. Ze wist het niet. Het contact tussen de afzonderlijke familietakken was het laatste decenium verwaterd. Vaag kon ze zich een vete tussen broer en zus herinneren. Niet veel later zou een oude schoolvriend me bevestigen dat ze inderdaad in onmin leefden. Zou dit de reden zijn waarom zijn zus geen contact met me wil? Word ik afgerekend voor het verleden dat ze deelden? Ik sta daar toch los van?

Vragen kunnen pas beantwoord worden als ik effectief de kans krijg om ze te stellen. Misschien is een proactieve aanpak beter dan een mail of brief te sturen? Online vind ik van 1 van de dochters het werktelefoonnummer. Weet je wat, ik ga ze gewoon bellen en vragen of ze mijn mailtje heeft gelezen.

En zo geschiedt: ik voel mijn hart weer iets harder pompen en mijn telefoon op mijn rechteroor drukken. ‘Of ik XX even kan spreken?’ vraag ik aan de receptionist. Hij verbindt me door. Ze neemt op, ik stel me voor en veronderschuldig me dat ik haar op haar werk contacteer. ‘Ik heb je een tijdje terug via facebook en hotmail een bericht gestuurd, maar weet niet of je het ontvangen en gelezen hebt.’ leid ik het gesprek in. Ze  geeft aan dat ze haar inboxen niet vaak checkt en dus nog niets had zien verschijnen.

‘De reden waarom ik je contacteer is omdat ik denk aan jou verwant te zijn. Meer uitleg kan je in het bericht terug vinden.’ zet ik het gesprek verder. ‘Het spijt me dat ik je hier nu een beetje mee overval en neem gerust wat tijd om het te bevatten. Ik hoop van harte dat je voor contact open zal staan.’ Ze belooft het mailtje te lezen en we sluiten het gesprek af.

Hop naar wachtronde 4.

Groet,
Steph

Hello from the other side?

Zes dagen geleden reed ik naar het huis van iemand waarvan ik vermoed verwant aan te zijn. Ze was niet thuis dus liet ik een brief achter. Ik merk dat ik iets regelmatiger naar mijn telefoon en mails ga kijken. Zou ze mijn brief hebben gelezen? Hoe lang zou ik moeten wachten voor ze iets van zich laat horen? Bij elk onbekende beller schiet mijn hartslag de hoogte in. Instinctief check ik elke ruimte op de mogelijkheid me apart te kunnen zetten mocht ze bellen.

Maar ze belt niet. Mijn inbox blijft leeg. Wat nu? De 1207 search leverde me niet alleen aan adres, er stond ook een telefoonnummer bij vermeldt. Ik besluit haar te bellen, maar wanneer? Ik stel nog even uit. Net na het werk? Neen, dan niet want dan moet ik naar huis fietsen. Als ik thuis ben gekomen? Neen, want dan moeten we eten. Na het eten? Ja, dat kan of toch maar niet?  Vragen en antwoorden pingpongen door het hoofd. Mijn maag draait in een knoop.

Ik overleg met manlief en stel hem de vraag waarom ik me zo zenuwachtig voel. Is omdat uiteindelijke antwoorden binnen handbereik liggen, me stress geeft? Wat maakt me zo onzeker? Ik weet het niet. Ik haal me vroegere momenten voor mijn geest dat me als stoere griet typeren. Neen, ik hoef me voor niets te schamen, ik kan en mag dit.

images.jpeg

Ik druk haar telefoonnummer in en begeef me naar de gang in ons huis waar ik op de trap ga zitten. De beltoon gaat, ik voel mijn hart pompen en ik haal diep adem. Ik bedenk me dat ik me zoveel beter ga voelen als ik haar aan de lijn heb gehad en het eerste gesprek heeft plaatsgevonden.

Er wordt opgenomen. Een vrouwenstem begroet me en ik zeg: ‘Goedenavond, spreek ik met XX?’. De lijn valt weg. Even denk ik dat het een slechte verbinding was en bel ik terug. Ze neemt niet meer op. Ik neem me voor om het de komende dagen het nog keer te proberen.

Groet,
Steph

Alternatieve route

Ondertussen heb ik de stamboom van mijn vermoedelijke biologische grootouders uitgewerkt. Zelf  hadden ze twee kinderen maar hun familie telt ook een handvol achterneven en -nichten. Voorzichtig verstuur ik wat berichten uit in de hoop contact te leggen.

Om dat mijn vermoedelijke biologische vader overleden is en zijn beide ouders niet meer leven, ligt het sluitend antwoord mbt mijn afkomst bij het dichtst mogelijke familielid. In mijn geval is dat zijn zus.

Op het overlijdensbericht van hun moeder vind ik een adres terug. Een 1207 search bevestigt wat ik dacht: het is het adres van zijn zus.

Ik besluit om op een zondagmiddag er naar toe te rijden. De stress slaat rond mijn maag. Angst en onzekerheid proberen twijfel te zaaien. Het is gek hoe de aanhoudende verloochening van je gevoelens, rechten en verlangens door anderen jezelf hebben wijsgemaakt dat het donker de plek is waar je thuishoort. Het is de plek die je werd aangewezen en je uiteindelijk ook hebt aangemeten.

Maar ik heb geen jaren gezocht en geploeterd om onder een steen te kruipen, zeker niet nu ik zo dicht ben. Ik stel een brief op voor het geval ze niet  thuis is en bak mijn lekkerste cake. Want stel dat ze thuis is en me binnen laat, dan hebben we toch iets om bij de koffie te serveren.

Het stormt op de baan. Ik volg de route die mijn gps aangeeft en besef dat hij hier waarschijnlijk ook vaak heeft rondgereden. Het doet vreemd. De hartslag gaat de hoogte in als ik de straat van zijn zus inrij. Ik parkeer mijn wagen en veeg mijn zweethandjes aan mijn broek af. Ik haal diep adem, stap uit en wandel richting haar voordeur. De rolluiken zijn naar beneden.

Er hangen twee deurbellen. Eén lijkt kapot. Op de andere staat haar achternaam. Oef, ik zit juist. Nog 1 keer diep adem halen, ik druk op de bel.

Mijn hart gaat hard te keer en probeer mezelf te kalmeren. Ben benieuwd om haar te zien en misschien iets van mezelf, mijn kinderen of van de anderen te herkennen. Maar de deur blijft dicht. Ook de rolluiken blijven onaangeroerd. Ze is niet thuis. Ietwat teleurgesteld steek ik mijn brief in haar brievenbus.

Nu hopen en wachten dat ze hem leest en contact met me opneemt.

Groet,
Steph

images.jpeg

 

(p.s.: deze blog is voor de COVID19-pandemie geschreven)

Soundtrack van mijn zoektocht – part 10

Muziek was en is een rode draad doorheen al die jaren van zoeken, denken, vinden en voelen. Voor zij die er nood (of troost) aan hebben:

Groet,
Steph

crying-anime-girls-3164.jpg

U heeft nieuwe DNA matches!

Zij die reeds in een commerciële DNA databank geregistreerd staan kennen de opflakkering in hoofd en hart wanneer een mail met zulk onderwerp je postvak instroomt. Tot op heden was ik zulke automatisch gegeneerde update-mails altijd voor omdat ik regelmatig rechtstreeks in de lijst van matches ging kijken.

Ik verwachtte dus geen echt grote verrassingen toen mijn gsm me liet weten dat er nieuwe matches waren bijgekomen. Ik scrolde in het bericht naar beneden en zag opeens 191 cM onder een onbekende naam staan. 191 cM? Dat is meer dan die match van 104 cM waar ik de afgelopen 3 jaren een heuse stamboom wist rond te bouwen.

Ik log in en ga naar het overzicht van mijn matches. Ja, hij staat er tussen. Meteen ga ik na of ik deze match deel met mijn drielingsbroer, halfbroers en halfzus. Yep, hij matcht ook met hen, zelfs meer dan met mij. In click op het profiel en zie een kleine stamboom staan. Ik zie hem en een vermelding van ouders als grootouders langs zijn moederskant. De voor- en achternaam van de grootvader trekken mijn aandacht. Ik denk na en bedenk me dat ik die ergens al eerder ben tegengekomen.

Ik ga naar de stamboom van mijn vorige grootste match en probeer te achterhalen of de grootvader van mijn nieuwe match er in voorkomt. Fuck! De namen en hun echtgenotes komen overeen.

Twee bomen die elkaar kruisen. Het hart gaat een versnelling hoger. Ik besef dat door het raakpunt als grote in DNA match de schatkaart naar mijn onbekende biologische vader aanzienlijk kleiner is geworden. Is er dan eindelijk land in zicht? Zou in die familie mijn oorsprong dan echt liggen?

Groet,
Steph

12112236_994994877208503_4672561897852604077_n.jpg

 

Rouwverlof

Afgelopen week was weer een heftige week. Ik verloor namelijk wat ik dacht in hoofd en hart erbij gewonnen te hebben.

Een maand geleden werd het vermoeden van een nieuwe halfbroer aangewakkerd. Toen manlief en dochter krak dezelfde gelijkenissen zagen, was ik er echt van overtuigd weer een stukje gevonden te hebben. Ik weet het: de puzzel is groot, maar elk stukje ik gelegd krijg schetst het geheel waar ik zo naar verlang. ‘t Is keer op keer trachten te v(erb)inden wat uit- of doorgeknipt werd.

Ik zocht contact en gaf hem tijd als ruimte om voor zichzelf te beslissen het antwoord te willen weten. Je moet daar namelijk met twee voor zijn. Zonder dat ik het wist had hij na ons eerste gesprek een DNA test besteld. Wat hij dan weer niet wist is dat ik hem de afgelopen weken een zekere genegenheid ben beginnen toeschrijven. Het is vreemd maar als je iets van je zelf of van een dierbare in een ander herkent, zet dat op één of andere manier een kamer in je hart voor een (on)bekende open.

Deze week was het resultaat gekend: hij en ik zijn niet aan elkaar verwant. Wat ik dacht erbij te hebben, voelde als een oprecht verlies aan. Ik wou naar huis, me op de bank in een dons oprollen en de rolluiken van het leven tijdelijk laten zakken.

Op het werk raadpleegde ik het arbeidsreglement en zag dat er enkel rouwverlof bij verlies van juridische 1e, 2e en 3e graad (schoon)familie toegekend wordt. Donorkinderen horen over hun andere familieleden maar te rouwen in eigen tijd. Nochtans is dat verlies en verdriet even reëel als het andere.

Daarom pleit ik bij deze om voor ons een bijkomend officieel rouwverlof beschikbaar te maken als volgende gevallen zich voordoen:

  • Als je ontdekt dat over je echte afkomst werd gelogen
  • Als de schaal aan leugens en medeplichtigen zichtbaar worden
  • Als blijkt dat je broer of zus slechts half aan jou verwant is
  • Als je vaststelt dat je onbekende bio ouder of andere verwanten gestorven blijken te zijn
  • Als je denkt familie te hebben gevonden, maar het niet zo blijkt te zijn
  • Als je contact zoekt maar afgewezen, doodgezwegen of genegeerd wordt
  • Als iemand bewust je relatie met een naverwante probeert te saboteren
  • Als anderen jouw belangen en welzijn (blijven) onderschikken

Maar voor nu rouw ik enkel tijdens werkpauzes, na de uren of in het weekend.

Groet,
Steph (Ze huilt maar ze lacht, Maan)

Familie gevonden! (with a twist)

Niets had me kunnen doen vermoeden dat een DNA match langs moederszijde me nieuwe familie opleveren zou. Ik neem je even mee naar augustus 2018. Ik kreeg een mail van de DNA databank My Heritage om aan te kondigen dat nieuwe DNA matches me te beurt waren gevallen. Los van de aankondiging zie je in zulke mails ook meteen de namen van die nieuwe verwanten evenals hoeveel DNA je precies gemeenschappelijk hebt. Met mijn nieuwe match deelde ik 272,6‎ cM.

Voor diegenen die nog niet zoveel van DNA of cM weten: matches van die aard geven reden om lichtjes enthousiast door de living te beginnen lopen. Als een donorkind soortgelijke match ontvangt, dan betekent dit meestal dat de onbekende vader heel dicht vertoeft en het een kwestie van dagen is voor er een naam of gezicht opgeplakt kan worden.

Het spreekt voor zich dat mijn hart hier sneller van begon te kloppen. Ik ging naar mijn lijst van matches kijken, en ja hoor, daar stond ie op de 2eplaats onder de match met mijn zus. En toen nam de ratio het over. Een DNA match kan namelijk niet enkel aan vaderszijde vallen, het kan ook aan moederskant zitten. Omdat mijn zus en ik een andere biologische vader hebben kan ik makkelijk mijn matches filteren: diegenen die ik met haar deel liggen langs moederszijde. Hetgeen overblijft zijn de kruimels die me de weg naar mijn onbekende vader leiden.

Ik filterde de matches en zag dat ik hem mijn zus deelde. Van enthousiast ging ik naar iets minder enthousiast, maar ik was wel nieuwsgierig want ik herkende die persoon niet meteen. Ik dacht aan 1 van mijn neefjes die ik al jaren niet meer had gezien en besloot hem via de site een berichtje te sturen.

Hij antwoordde niet. Een maand later stuurde ik hem nog een berichtje. Wederom bleef het stil aan de andere kant van het scherm. Omdat My Heritage een ietwat onhandige message- tool heeft, gokte ik op het vermoeden dat hij mogelijks mijn berichtjes nog niet had gezien. Eind oktober deed ik een laatste poging. In dat berichtje vermeldde ik de naam van mijn moeder.

21 december 2018 ontving ik een mailtje. Het was de jongeman. Hij had inderdaad mijn berichtjes nog niet gelezen. Hij vertelde dat onze match geen toeval kon zijn. Zijn moeder was namelijk een buitenechtelijk kind wiens echte afkomst lang een geheim en zelfs een heus taboe was. Na wat heen en weer gemail stelden we vast wie uit mijn familie haar biologische vader moet zijn geweest. Moet zijn geweest, want haar biologische vader is ondertussen overleden.

Ik geef toe dat het even raar deed om een familiegeheim te ontdekken omdat je zoiets niet verwacht, maar het gewicht van dat geheim op de dochter doet me meer. Zij heeft namelijk geen schuld noch bijdrage aan het gegeven dat haar leven op één of andere manier toch heeft getekend. Ik heb haar zoon voorgesteld dat indien ze vragen had of met ons in contact wou treden, dat dit kon en mocht. Uiteraard op haar tempo en aangeven.

En toen kwam ons eerste telefoongesprekje. Ik hoorde dat ze zenuwachtig was. Ik zei: “ Voor we elkaar beter leren kennen, wil ik je laten weten dat hoe onverwacht je ook in ons leven kwam: je bent meer dan welkom. Je bent de dochter van en zo zal ik je altijd beschouwen ookal heb je die erkenning nooit gekregen. Ik kan het verleden niet rechtzetten of de fouten van een ander herstellen, maar ik beloof je vanaf dit heden het juiste te doen. Jou vinden is hoe dan ook winst en ik ben heel benieuwd om je te ontmoeten mocht je dat willen.”

Gisteren was het zover. Mijn zus en ik reden naar haar huis toe. Ze deed de voordeur open. Meteen volgde een eerste knuffel en warme begroeting. Maar er was ook instant herkenning: ze lijkt echt wel op hem evenals op van één van onze tantes.

Zelf had ze geen enkele foto van haar vader. Ondertussen heb ik haar een lading bezorgd en hoop ik dat we haar helpen kunnen in het beantwoorden van een aantal vragen waar ze mee worstelt. Het doet vreemd om aan de andere kant van de wand te staan, doch dan ook weer helemaal niet omdat je als geen ander weet hoe is om in een schaduw te moeten leven.

De eerste bubbels voor het nieuwe jaar werden met èn op haar geklonken. Dat het licht, voorspoed, herstel en nog meer ontdekkingen, of herontdekkening, teweeg mag brengen. Ik ben alvast klaar voor 2019. Bring it on, baby.

Groet,
Steph

3188260349_7243dd3c6e_b.jpg