Van een heel bos naar slechts 2 takken

Het gaat snel, het snoeien in het doolhof dat de afgelopen drie jaar een dagelijkse routine is geworden. De grootvader van mijn laatste DNA match bracht me naar zijn broers en zussen. In totaal had hij er 5. Slechts twee ervan kregen ook kinderen. Voorlopig heb ik het raden naar hoeveel dat er precies zijn want op een doodsbrief vond ik enkel de woordelijke vermelding van ‘kinderen’ naast hun naam. Als alles een beetje meezit is 1 van hen mijn biologische vader. Ik schuim het internet af op zoek naar kruimels van hun bestaan, maar het is niet makkelijk. Her en der vind ik de puzzelstukken die van de delen een geheel maken. Zou het me dan toch echt lukken?

Bij 1 van de broers vind ik enkel 1 kind doch viel het gezinsgeluk hem meervoudig te beurt. Enige tegenstrijdigheid duikt op als ik het overlijdensbericht van zijn echtgenote vind. Op de doodsbrief wordt slechts 1 kind vermeld: een dochter.

Een volgende google search brengt me naar een scriptie met een citaat uit een boek van een Belgische journalist. In het citaat wordt de broer met naam genoemd. Hij spreekt er over zijn vrouw en kind-eren. Zou deze persoon dè persoon zijn wiens kinderen ik zoek?

Ik neem met de journalist contact op en bel hem. We praten over de man die hij een twintig jaar geleden voor zijn boek heeft geïnterviewd. Hij kan hem zich namelijk nog tamelijk goed herinneren. Niet veel later vertel ik hem waarom ik op zoek ben naar die persoon: de man die hij ooit heeft gesproken zou mogelijks mijn biologische grootvader kunnen zijn. De journalist stuurt me zijn boek in pdf door. Een Crtl + F brengt me naar 15 fragmenten over hem en zijn gezin. Daar spreekt hij over twee kinderen: een meisje en een jongen.

Beide kinderen zagen het levenslicht midden jaren ’50. De leeftijd klopt, nu nog de locatie.

Groet,
Steph

labyrinth-2730731__340.png

 

All you need is … een beetje hulp?

Met 3422 zijn ze al, de nieuwe familieleden van me die ik vond naar aanleiding van mijn grootste DNA match. En hoe fijn het ook is om wat gesnoeide takken uit mijn stamboom eindelijk zichtbaar te krijgen, de gouden tak waar mijn biologische vader in hangt heb ik jammer genoeg nog niet kunnen lokaliseren.

Ik heb hier ook wat zitten vloeken daar de generatie waar mijn zoektocht zich nu op focust net die generatie is die zich uitgebreid heeft voortgepland. Gezinnen met 5 tot 9 kinderen, die elk op hun beurt evenveel kinderen hebben gekregen, net omdat kindersterfte in 1800-1890 zo hoog lag.

Om me gerichter een weg te kunnen banen in het kluwen van families heb ik besloten een bijkomende boom uit te bouwen van een andere DNA match. Als ik er in slaag om de gemeenschappelijke voorouder tussen de twee bomen te pinpointen, dan weet ik met een grote zekerheid dat aan die tak mijn vader hangen moet en hoef ik niet alle takken even minutieus uit te werken. En zo geschiedde: ik begon aan een tweede (mirror) tree. Die boom telt ondertussen een 1200-tal bijkomende familieleden.

Groot was de euforie toen ik op een gemeenschappelijke achternaam botste. De adrenaline vierde hoogtij. Zou het, kon het? Met de schop in handen groef ik naar de gemeenschappelijke voorouder. Helaas vond ik er geen. En toen botste ik op een 2e, 3e, 4e, 5een 6egemeenschappelijke achternaam.

believe_me_you_leave_me____by_the_wild_monster-d36y7z4.jpg

Het duidelijk dat ik in de juiste families aan het zoeken ben, doch is het mateloos irritant en vooral vermoeiend om niet dat ene echte raakpunt te vinden. De familienamen die in beide bomen voorkomen zijn Hoornaert, De Ly, Grymonprez, Devolder, VanKeirsblick en Van Coille. Uit 1 van deze takken is de familie van mijn biologische vader ontsprongen.

Het is een soort van levensecht ‘Wie is het?’-spel geworden. In de plaats van te vragen of hij kaal is of een snor heeft, hoop ik weldra de juiste oer-familie te vinden zodat meer plaatjes naar beneden kunnen en ik eindelijk staren kan naar ogen die (her)ken.

Groet,
Steph